Rozbijanie problemu na części i własne bloki to sposób na duże projekty. Uczestnik bierze zadanie zbyt duże na jeden skrypt i dzieli je na mniejsze: ruch, punkty, przeciwnicy, ekran końcowy. Każdą część zamyka we własnym bloku z nazwą, którą da się przeczytać. Składa program z tych bloków i sprawdza, że jest czytelny dla kogoś, kto go nie pisał. Na koniec rozumie, że programista nie pisze jednego długiego skryptu, tylko wiele krótkich, które mają sens same w sobie.